3 november 1985 was een noodlottige datum in Colombia. In het hart van het land barstte de vulkaan Nevado del Ruiz plotseling uit. Daarbij stroomde een enorme hoeveelheid ijs, stenen en modder van de bergen van de Centrale Cordillera (een van de drie armen van het Andesgebergte die het land doorkruisen) naar beneden. Het donkere, overvloedige en dodelijke mengsel verwoestte het dorp Armero, dat op ongeveer 70 kilometer van de vulkaan lag. De lahar (een mengsel van water, vulkanische as, aarde, stenen en puin) stroomde via de rivierbeddingen naar het dorp. Naar schatting kwamen meer dan 24.000 mensen om bij deze tragedie.
Wat nu resteert op de plek waar Armero vroeger lag, is een begraafplaats, een triest en somber landschap waar het onmogelijk is het verdriet en de verstikte noodkreet niet te voelen. In het geheugen van veel Colombianen, zelfs onder degenen die na 1985 zijn geboren, blijven de beelden van Omayra Sánchez. Het meisje klampte zich vast aan het leven met een groot deel van haar lichaam gevangen in de modder en wachtte meer dan 60 lange uren op een redding die nooit kwam.
Hier is het verdriet en verlies nog steeds voelbaar. Armero blijft Armero.
https://www.tiktok.com/@anapaolamart/video/7190893708005461254
